Vandaag wil ik het hebben over een grote verandering in mijn leven: de overgang van zelfstandig ondernemer naar huismoeder. Het is een reis vol uitdagingen, emoties en ook nieuwe inzichten.
Vroeger had ik mijn eigen re-integratiebedrijf en dat was een passie van me. Ik had grote plannen, dromen om samen te werken met andere re-integratiebedrijven en om een impact te maken in het leven van mensen die een nieuwe start wilden maken. Ik was voorheen werkzaam bij het UWV, maar daar had ik de kneepjes van het vak geleerd en omdat ik niet meer zo’n lange dagen wilde maken had ik ervoor gekozen om voor mezelf te beginnen. Mijn agenda stond vol met afspraken, projecten en ideeën. Ik was altijd bezig, altijd in beweging. Het gevoel dat ik iets bijdroeg aan de maatschappij gaf me een enorme voldoening.
Maar na mijn herseninfarcten veranderde dat alles. De dingen die voorheen zo vanzelfsprekend waren, werden een enorme strijd. Mijn energie was beperkt en de dingen die ik vroeger met gemak deed, waren nu onhaalbaar. De grote plannen waar ik zo naar uitkeek, leken ineens ver weg. Terwijl ik worstelde met de gevolgen van mijn gezondheid, merkte ik dat mijn bedrijf langzaam op de achtergrond verdween.
Uiteindelijk hebben we de onderneming stop gezet. Dat voelde als een enorme stap terug. Van zelfstandig ondernemer naar huismoeder. Op dat moment was het ook niet iets wat me bezig hield. Ik was te zeer met mezelf bezig.
Achteraf voelde ik me verloren, alsof ik een deel van mezelf had opgegeven. Ik was niet meer die actieve ondernemer, maar werd ineens iemand die thuis zat met een hond. En laat me je vertellen, onze Labradoedel “Duizel” is een heerlijk beest – vol leven en liefde, maar het was een grote aanpassing om weer zo’n andere rol te vervullen.
In het begin vond ik het moeilijk om te accepteren dat ik geen ondernemer meer was. De strijd om mijn identiteit was intens. Ik voelde me niet meer nuttig, en dat raakte me diep. Hoe zou ik mezelf kunnen definiëren in deze nieuwe rol? Het voelde alsof ik de controle over mijn leven had verloren, alsof de dromen die ik had, voor altijd vervaagd waren.
Maar naarmate de tijd verstreek, begon ik iets belangrijks te leren: het leven is niet altijd een rechte lijn. Soms neem je een andere route, en dat is oké. Mijn hond werd een geweldige metgezel in deze periode van transitie. Hij dwong me naar buiten te gaan, om te bewegen, om te genieten van de kleine dingen. Ik denk achteraf gezien dat Mischa, mijn ex-man dit goed had ingezien. Het waren de wandelingen met hem die me hielpen om weer in het moment te komen, om te genieten van de natuur, de frisse lucht en de simpele vreugde van samen zijn. En dan de vreugde die hij de kinderen bracht waren onbetaalbaar.
Langzaam maar zeker begon ik te realiseren dat het niet zozeer om de rol gaat die je vervult, maar om hoe je jezelf kunt zijn in elke fase van je leven. Huismoeder zijn betekende niet dat ik geen waarde meer had. Ik ontdekte dat er schoonheid zit in het zorgen voor een gezin, in de kleine momenten, in het luisteren naar mijn kinderen en in de liefde die we als gezin deelden.
Natuurlijk, ik miste mijn bedrijf en de uitdagingen die daarbij kwamen kijken. Maar ik ontdekte ook nieuwe passies, nieuwe manieren om bij te dragen, zelfs al was het op een andere manier. En terwijl ik mijn plek vond in deze nieuwe rol, begon ik opnieuw dromen te koesteren.
Dus aan iedereen die zich misschien verloren voelt in een nieuwe fase van het leven: het is oké om die strijd te ervaren. Je identiteit is niet vastgelegd in één rol. Het leven is een voortdurend proces van verandering en groei. Laat jezelf toe om te ontdekken wie je kunt zijn, ook als dat anders is dan je ooit had verwacht.
Ik hoop dat je iets kunt meenemen uit mijn verhaal. Tot de volgende keer!