Vandaag wil ik het hebben over mijn terugkeer naar Nederland na vijf jaar in Turkije. Het was een periode vol verandering en aanpassing, maar ook een tijd van groei en reflectie.

Na vijf jaar in Izmir waren we weer terug in Nederland. Het was een grote stap, voor ons allemaal. We begonnen met drie maanden bij mijn schoonouders te verblijven, wat fijn was, niet alleen voor de kinderen maar voor ons ook om een beetje thuis te voelen. De kinderen hebben hierdoor ook Maar we waren dankbaar voor hun steun in deze overgangsperiode.

Ik ben ontzettend blij dat we deze stap hebben gezet. Het was een kans voor ons allemaal om te groeien, om elkaar op een andere manier te leren kennen en om te herstellen in een nieuwe omgeving. De natuur, de zee, en de cultuur gaven ons nieuwe energie en perspectief. Het was niet alleen een verhuizing, het was een kans om opnieuw te beginnen na een periode van uitdagingen.

Natuurlijk waren er ook momenten van aanpassing. Een nieuw land, een andere cultuur, en vooral het leren van de taal. Mijn kinderen kregen Engels op school, en Mischa had Turks geleerd. Daar heb ik twee keer bij gezeten, maar ik nam het niet in me op, dus dat had geen zin. Ik wist me prima te redden met m’n Tessekurlar.

De uitdagingen waren ook kansen om sterker te worden, om samen als gezin te groeien. We hebben zoveel mooie herinneringen gemaakt en ik ben dankbaar voor elk moment dat we daar hebben doorgebracht.

Terugkijkend op die periode, realiseer ik me dat het niet alleen ging om de verhuizing, maar om de mogelijkheid om opnieuw te leren leven, om te ontdekken wie we zijn in deze nieuwe omgeving. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, en het heeft me geholpen om weer in contact te komen met mijn eigen kracht en veerkracht.

Daarna verhuisden we naar Zwolle. Een nieuwe stad, een nieuwe start. Gelukkig vonden we een huurhuis, maar het was slechts een derde van de ruimte die we in Turkije hadden. De kinderen moesten weer naar school, en hoewel alles in het begin weer strak in het ritme kwam, merkte ik dat ik me verloren voelde.

De kinderen werden een jaar teruggezet op school, iets wat beter bleek voor hun aansluiting. Ze maakten snel vrienden en leken zich goed aan te passen. Maar ik voelde me anders. Alles was nieuw en onbekend. Terwijl zij hun draai vonden, zat ik met een gevoel van desoriëntatie. De dagelijkse routine was weer terug, maar voor mij was het alsof ik een vreemde was in mijn eigen leven.

Ik miste de structuur die ik had gevonden in Turkije en de verbinding met de mensen daar. In Nederland voelde ik me soms alleen, zonder de dagbesteding of de activiteiten die me vroeger hielpen om mijn dag te vullen. Behalve met onze Labradoedel, Duizel, was er niet veel dat me een doel gaf. Hij was mijn constante metgezel, altijd blij om me te zien en ons te motiveren om naar buiten te gaan. Maar verder miste ik de interactie en de sociale verbinding die zo belangrijk voor me zijn.

Verloren voelen

Maar terwijl ik uitdagingen tegenkwam, begon ik ook te realiseren dat het oké is om je verloren te voelen. Het is een natuurlijk onderdeel van het herstel en de aanpassing aan veranderingen. Het is een kans om nieuwe verbindingen te maken, om te groeien, en om opnieuw uit te vinden wat belangrijk voor me is.

Dus, voor iedereen die zich ook verloren voelt na een grote verandering: weet dat je niet alleen bent. Het is een reis, en het is oké om niet meteen alle antwoorden te hebben. Weet dat het vinden van je weg soms tijd kost, maar dat elke stap je dichter bij je nieuwe zelf brengt.

Ik hoop dat mijn verhaal je aanmoedigt om open te staan voor wat er komt, zelfs als het onbekend en uitdagend is. Tot de volgende keer!