Sinds mijn herseninfarcten is er veel veranderd, vooral aan de rechterkant van mijn lichaam. Een van de dingen waar ik al snel tegenaan liep, was mijn handschrift. Laat ik het maar meteen zeggen: het is afschuwelijk. Als je denkt dat dokters een slecht handschrift hebben, dan heb je het mijne nog niet gezien. De helft van de tijd kan ik mijn eigen woorden niet eens ontcijferen. Het is soms net een puzzel. “Wat stond daar ook alweer? Was dat een afspraak om 10 uur of 16 uur?” Het blijft spannend!
In het dagelijks leven is dat gelukkig minder een probleem geworden, want dankzij de techniek van tegenwoordig hoef ik eigenlijk nauwelijks nog met pen en papier te werken. Mijn telefoon en laptop en IPad zijn mijn redding. Typen gaat gelukkig wel goed, dus ik kan mijn aantekeningen en lijstjes digitaal bijhouden. Maar dat was een ander verhaal toen ik besloot om de opleiding Leefstijl- en vitaliteitscoach te volgen bij de Mark Academie.
Het schrijven tijdens die opleiding bleek een flinke uitdaging. Het gebruik van een iPad of laptop werd daar niet echt gewaardeerd. Niet alleen omdat het wat onpersoonlijk oogde in een klas, maar ook omdat het een hele praktijkgerichte opleiding was. We waren vaak bezig met opdrachten, oefeningen en het maken van aantekeningen op papier. Dat zorgde ervoor dat ik met mijn ‘artistieke’ handschrift weer volop aan de slag moest. En geloof me, het resultaat was verre van fraai.
Er waren momenten waarop ik naar mijn eigen aantekeningen keek en me afvroeg: “Wat heb ik hier in hemelsnaam geschreven?” Soms leek het alsof ik een geheime code had genoteerd, waar alleen ikzelf geen toegang toe had. En eerlijk gezegd waren er momenten waarop zelfs ik het niet meer wist. Opnieuw schrijven of verbeteren was geen optie, dat maakte het alleen maar erger.
Zoals altijd, vond ik ook hier een manier om ermee om te gaan. Als het niet lukt zoals het moet, dan moet het maar zoals het lukt, toch? Mijn beste vriend, mijn telefoon, bood uitkomst. In plaats van me zorgen te maken over mijn onleesbare aantekeningen, begon ik gewoon foto’s te maken van alles wat op de flipovers geschreven werd. Die foto’s waren duidelijk, overzichtelijk, en vooral: leesbaar. Het maakte mijn leven zoveel makkelijker.
Wat ik tijdens die opleiding leerde, was dat je altijd een manier kunt vinden om met je beperkingen om te gaan. Het gaat er niet om dat alles perfect verloopt, maar dat je creatief en flexibel blijft. Waar anderen in hun notitieboekjes schreven, stond ik met mijn telefoon in de aanslag om alles vast te leggen. Misschien iets minder traditioneel, maar het werkte voor mij. En uiteindelijk gaat het daar om, toch?
Het mooie van deze tijd is dat er altijd een oplossing is. Ik hoef niet langer te worstelen met mijn handschrift, en als ik écht iets moet opschrijven, typ ik het liever of maak ik een digitale notitie. Dat bespaart me een hoop hoofdbrekens achteraf. En als ik toch weer eens probeer om met de hand iets te schrijven? Ach, dan neem ik de onleesbaarheid maar voor lief of neem er even rustig de tijd voor om iets te noteren. Want uiteindelijk draait het niet om hoe netjes iets is, maar om de manier waarop je het oplost.